Do 1784 samodzielne miasto położone u stóp praskiego zamku, na lewym brzegu Wełtawy. Założona została w 1257 przez króla Przemysława Ottokara II. Osiedlili się tutaj koloniści z północnych Niemiec. Początkowo nazywała się Nowym Miastem, natomiast już od XIV wieku znana jest pod nazwą Mała Strana Pierwszy okres świetności przeżywała za rządów Karola IV. Rozbudował on znacznie miasto i otoczył murem. Przekleństwem Małej Strany okazały się wojny husyckie i pożary - szalejące żywioły począwszy od XV wieku regularnie niszczyły zabudowę. Zamieszkująca miasto biedota, nie mająca środków finansowych na odbudowę swoich domostw, odsprzedawała tereny arystokratom, których ściągała tutaj bliskość Hradczan. Wówczas Mała Strana zaczęła nabierać charakteru rezydencjalnego - powstawały rozległe rezydencje i pałace magneterii i bogatej szlachty, z której najważniejsze były rodów Wallensteinów, Lichtensteinów, Michnów i Nosticów. W 1784 Mała Strana wraz z innymi historycznymi dzielnicami stała się zalążkiem zjednoczonej Pragi, a wiele uliczek i budynków zyskało barokowy wygląd. Obecne walory turystyczne tej dzielnicy: wąskie uliczki, zabytkowe kościoły od tych monumentalnych po małe oraz restauracje, w których nie ma wielu turystów. Każdy tam znajdzie spokój i wytchnienie od galopu życia oraz ruchu mechanicznego. Urok tej dzielnicy doceniał sam Mozart, który latach 1787-1791 często tutaj przebywał. Mala Strana nazywana jest także dzielnicą ambasad. Wiele ambasad (w tym polska) mieści się w zabytkowych kamienicach, należących kiedyś do znamienitych europejskich rodów szlacheckich.

Malostranské náměstí
Centralny punkt Małej Strany. Obecnie ruchliwy przystanek tramwajowy, do 1919 znajdował się tutaj pomnik feldmarszałka Radetzky'ego, obecnie w lapidarium. Na środku rynku wznosi się potężny barokowy kościół św. Mikołaja z 1735, z którego kopuły roztacza się widok na zabytkowe dzielnice Pragi.

Kościół św. Mikołaja
Pierwotny kościół św. Mikołaja powstał w tym miejscu jeszcze w XIII w. - był to wówczas kościół farny lokowanego tu miasta Mała Strana i został poświęcony w 1283. Pod koniec XVI w. zaczęli starać się o jego przejęcie jezuici - starania te zostały uwieńczone sukcesem w 1625. Zakonnicy wykupili sąsiednie domy, budując na ich miejscu kompleks klasztorny. Stary gotycki kościół istniał jeszcze do 1737, podczas gdy obok pod kierownictwem m.in. Giovanniego Orsiego i Francesco Lurago, ale przede wszystkim architektów z rodu Dientzenhoferów stawiano nową świątynię barokową. Powstał potężny salowy kościół, z bocznymi kaplicami, zwieńczony widoczną z dala potężną kopułą (o średnicy 17 m). Ostatecznie prace zakończył Anselmo Lurago dopiero w 1755, wtedy też świątynia uzyskała swój wystrój wewnętrzny z imponującymi freskami - w nawie głównej przedstawiającym życie i cuda patrona, a we wnętrzu kopuły - św. Trójcę. Z 1746 pochodzą organy, a dzięki swej akustyce kościół dziś jest częstym miejscem koncertów. W kościele tym grał sam Mozart. Jest to kościół zaliczany do największych świątyń barokowych na świecie. Kościół ma kopułę wysoką na 70 metrów. Wewnątrz kościoła znajdują się freski, figury i liczne ołtarze. Najpiękniejszy fresk wypełnia kopułę i poświęcony jest adoracji Świętej Trójcy autorstwa Franza Palko. Natomiast prawie cała nawa wypełniona jest freskami nawiązującymi do życia św. Mikołaja. Freski te mają łączną powierzchnię 1500 metrów kwadratowych, których autorem jest J. L. Kracker.

Kościół Matki Boskiej Zwycięskiej
Kościół wyróżnia się wystrojem oraz figurką Małego Jezusa. Świątynia wybudowana w latach 1611-1613. Kościół należał wtedy do luteranów, ale po zwycięstwie reformacji na ziemiach czeskich król Ferdynand II przekazał kościół zakonowi Karmelitów Bosych. Kościół obecnie jest pod wezwaniem Matki Boskiej Zwycięskiej, by w ten sposób podkreślić zwycięstwo katolicyzmu w walkach podczas reformacji. Jak wspomniano w kościele znajduje się 50 cm figurka Jezusa. Historia jest figurki jest arcyciekawa. W 1556 roku hiszpańska szlachcianka Maria Manrique de Lara wychodzi za mąż na czeskiego szlachcica Vratislava z Pernsztejna. Szlachcianka na stałe przenosi się do Czech a wraz z wianem otrzymuje od swej matki figurkę Jezusa. W 1628 roku córka Marii de Lara Polyxena z Lobkowic zostaje wdową a figurkę postanawia podarować Karmelitom Bosym. W czasie wojny trzydziestoletniej wojska szwedzkie poturbowały figurkę, odłamując rączki. Figurkę znaleziono porzuconą w śmieciach za ołtarzem. Przeleżała ona w tych warunkach kilka lat. Odnalazł ją o. Cyryl. I odnowił. Po tym zdarzeniu figurka zaczyna się cieszyć wielbieniem i czcią wielu pielgrzymów. Wiele łask i cudów przypisywano tej figurce. W 1655 roku biskup Pragi nakłada na głowę małego Jezuska koronę, uznając cuda i łaski. Za czasów panowania Józefa II kościół powierzono opiece Zakonowi Kawalerów Maltańskich. Po upadku komunizmu w 1993 roku nowy arcybiskup Pragi kardynał Miloslav Vlk zaprosił karmelitów Bosych, by znów zaopiekowali się kościołem oraz cudowną figurką małego Jezuska. Obecnie Jezusek, zwany Praskim ubierany jest przez siostry zakonne w różne szaty, które są zmieniane zgodnie z kalendarzem liturgicznym. Do kościoła tego udaje się wiele par małżeńskich, prosząc o potomstwo.

Pałac Wallensteina
Pałac wzniesiono dla cesarskiego dowódcy zwycięskich wojsk Ferdynanda II Albrechta von Wallensteina. Był także głównym doradcą cesarza w kwestiach militarnych. Człowiek o wielkich ambicjach. Chciał zostać królem Czech, co bardzo nie spodobał się cesarzowi Ferdynandowi II. Ambicje Albrechta doprowadziły go do upadku. Podczas kampanii roku 1633 Wallenstein przejawiał widoczną niechęć do atakowania wojsk nieprzyjacielskich podczas wojny trzydziestoletniej. Już wówczas planował przejście na stronę protestancką, uważając edykt Ferdynanda za błąd. Jego celem było "wymusić pokój na cesarzu w interesie jedności Niemiec". Do swych planów wciągnął Saksonię, Brandenburgię, Szwecję i Francję, nie spotkał się jednak z należytym odzewem z ich strony. W tej sytuacji, obawiając się utraty wpływów na dworze cesarskim podjął działania ofensywne przeciw Szwecji i Saksonii odnosząc w październiku zwycięstwo pod Steinau. Następnie przystąpił do rozmów z protestantami. W grudniu znów udał się z armią na leże zimowe do Czech w okolice Pilzna. Tymczasem w Wiedniu narastały wobec Wallensteina podejrzenia o zdradę i cesarz szukał sposobów pozbycia się go. Sam Wallenstein świadom był gromadzących się wokół niego chmur, czuł się jednak pewnie będąc przekonanym o poparciu armii. 24 stycznia 1634 roku cesarz podpisał tajny dokument, który usuwał Wallensteina z zajmowanego stanowiska, zaś 18 lutego drugi, w którym stawiał mu zarzut zdrady stanu. Dokument ten został opublikowany w Pradze. Pozbawiony poparcia armii, którego tak niedawno był pewien, Wallenstein zdał sobie sprawę z niebezpieczeństwa w jakim się znalazł i 23 lutego z kilkuset ludźmi udał się przez Pilzno do Chebu, mając nadzieję, że znajdzie tam Szwedów księcia Bernharda. Już po przybyciu na miejsce, został zamordowany przez kilku oficerów wiernych cesarzowi i prawdopodobnie działających z jego rozkazu. Ciało Wallensteina pochowano początkowo w Stříbře. W 1636 r. przewieziono je do klasztoru kartuzów w Valdicach. Po jego kasacie w 1785 r. szczątki Wallensteina przeniesiono do Mnichovego Hradista, gdzie spoczywają do dziś. Pałac wybudowany w latach 1624 – 30 na miejscu 23 dawnych domów i trzech ogrodów. Rozmach założenia kompleksu miał konkurować swym przepychem z pobliską rezydencją królewską. Do pracy zatrudniono wielu artystów pochodzenia włoskiego, m.in. architektów Andreę Spezza i Nicola Sebregondi, a od 1628 r. Francesca da Gagliano Pieroni. Wnętrza pałacu musiały być przebogate, skoro inwentarz skonfiskowanych po śmierci właściciela nieruchomości wykazywał m.in. 185 ozdobnych opon brukselskich oraz 65 kobierców. W głównym skrzydle na uwagę zasługuje główna sala, tzw. rycerska, ozdobiona stiukowym plafonem, gdzie wśród rozmaitych symbolicznych geniuszy i panoplii znajduje się wspaniały wizerunek Wallensteina jako triumfującego boga Marsa (1630). Przed salą, przy schodach, jest wejście do kaplicy pałacowej, która zajmuje oba piętra pałacu i przyozdobiona jest malunkami wyobrażającymi legendę o św. Wacławie. Do pałacu przylegają piękne ogrody. O ile sam pałac jako reprezentacyjny budynek rządowy nie jest udostępniany, to od wschodu do zachodu słońca szerokie podwoje otwierają przed turystami właśnie ogrody. Najciekawszą ich atrakcją, a zarazem najbardziej znanym elementem całego zespołu, jest tzw. sala terrena (przylega do pałacu od strony ogrodów), którą tworzą trzy monumentalne łuki arkadowe z przedstawieniami wojny trojańskiej (przemalowane w XIX w.). Tę część pałacu ukończono już w 1627 r., tworząc w pobliżu z jednej strony sztuczną grotę (ze stalagmitami i stalaktytami), a z drugiej gustowny salonik, gdzie obecnie mieści się kawiarenka ozdobiona scenami mitologicznymi (m.in. wyprawa Argonautów po złote runo). Obecnie w pałacu mieści się Senat Republiki Czeskiej. Sama sala Senatu, w którym pracuje ta izba, znajduje się po przeciwnej stronie pałacu.

Źródło:
http// pl.wikipedia.org
www.pragajesu.info
www.studentnews.pl
K. Adamczak, K. Firlej, W. Krajewski, Czechy. Praktyczny przewodnik, Pascal, Bielsko-Biała 2000.