Dzielnica założona w 1348 roku przez cesarza Karola IV. Charakter dzielnicy ukształtował się w XIX wieku, gdy wybudowano wiele kamienic w stylu secesyjnym. Zakładając nową dzielnicę cesarz chciał, by zapewnić Pradze możliwość rozwoju, przy okazji przenosząc ze Starego Miasta znaczną część obecnych tam zakładów przemysłowych i warsztatów rzemieślniczych, których działalność zakłócała pracę i funkcjonowanie nowo założonego uniwersytetu. Zachowało swoją samodzielność administracyjną do roku 1784 kiedy to zostało, wraz z innymi miastami praskimi połączone w jedną, wielką Pragę. W XVIII wieku stopniowo stawało się ośrodkiem handlowym. Miejsce zabytkowych budowli średniowiecznych, renesansowych i barokowych zaczęły zajmować nowe gmachy publiczne i handlowe. W porównaniu z innymi starymi dzielnicami Pragi zostało tu zdecydowanie najmniej zabytków i miejsc historycznych. Dziś dzielnica ta jest najbardziej żywą częścią Pragi. Koncentruje się tu życie handlowe i kulturalne, tu mieszczą się kina, teatry, restauracje, hotele i nocne lokale. Tu również znajduje się Mustek, prawdopodobnie najbardziej ruchliwe skrzyżowanie czeskiej stolicy. Jest to znakomite miejsce na zakupy, popołudniowe spacery i wieczorną zabawę.
Plac Wacława (Vaclavske namesti) – trudno nazwać go placem. Jest długi i wąski. Jego wymiary to 750 metrów długości i 60 m szerokości. Założony w średniowieczu w 1348 roku przez cesarza Karola IV. Mieścił się w tym miejscu targ koński, ponieważ plac opada ku Wełtawie i wszystkie nieczystości pozostawione po koniach lądowały w rzece. Miejsce to jest także świadkiem wielu protestów ludności czeskiej. Najważniejszy protest miał miejsce w 1918 roku, gdy proklamowano niepodległą Czechosłowację oraz, gdy rozpoczynała się w tym miejscu Aksamitna Rewolucja. Po dziesięciu dniach rozpoczęcia protestów na tym placu, komunizm w Czechosłowacji upadł a prezydentem państwa został Vaclav Havel, a ze stanowiska zrezygnował Gustav Husak. Wokół placu zbudowano szereg kamienic w stylu secesyjnym. Na honorowym miejscu znajduje się pomnik św. Wacława-patrona Czech, któremu towarzyszą: św. Ludmiła (babka Wacława), św. Agnieszka Czeska, Prokop oraz św. Wojciech. Na placu znajduje się także pomnik poświęcony pamięci ofiar reżimów totalitarnych.
 

Muzeum Narodowe (Narodni muzeum) – symbol odrodzenia narodowego. Monumentalny budynek, z którego prażanie i Czesi mieli być dumni. W środku mieści się ekspozycja ukazująca dorobek artystów, historyków i innych znaczących postaci z historii Czech. Mankamentem jest fakt, że ekspozycja nie była zmieniana od prawie 20 lat. Ciekawostką jest to, że w budynku tym kręcono scenę balu z filmu „Mission imposible” w roli głównej Toma Cruise’a. Scena była kręcona w holu, w którym znajdują się schody prowadzące na piętra. Budynek był także ostrzeliwany przez wojska radzieckie podczas inwazji w 1968 roku. Rosjanie myśleli, że to budynek parlamentu czechosłowackiego. Przed muzeum Jan Palach dokonał samospalenia w 1969 roku, wyrażając w ten sposób swój bunt przeciwko inwazji wojsk Układu Warszawskiego, która miała miejsce w sierpniu 1968 roku.
 

Opera Narodowa (Statni opera) – budynek wybudowany w stylu neoklasycystycznym w XIX wieku. Początkowo był to Teatr Narodowy. Otwarto ją 5 stycznia 1888 roku. Budowla zaprojektowana przez znamienitych architektów wiedeńskich Fellnera i Helmera. Swoje dzieło ozdobili trójkątnym frontonem i kolumnami. Teatr rywalizował z Czechosłowackim teatrem Narodowym. Obecnie wystawiane są opery głównie z klasyki włoskiej.
 

Teatr Narodowy (Narodni divadlo) – budowla ukończona w 1881 roku, lecz przed samą premierą jeden z pracowników zapruszył ogień podczas prac na dachu i teatr doszczętnie spłonął. Po tym zdarzeniu cała Praga plotkowała, że teatr został spalony przez tajne służby austriackie. Do dzisiaj okoliczności tego spalenia nie zostały wyjaśnione. Budynek wybudowany w stylu neorenesansowym. Na dachu teatru widać gwiazdy, które maja symbolizować to, do czego dąży chyba każdy aktor – do nieśmiertelnej sławy. W środku budynku znajdują się malowidła Fratiska Zeniska, znajdujących się we foyer i na sklepieniu widowni oraz Vojtecha Hynaisa, kóry namalował kurtynę. Pierwsze przedstawienie było jednocześnie premierą opery „Libusza” B. Smetany.
 

Ratusz Nowomiejski (Novometska radnice) – Ratusz zbudowany w stylu gotyckim. Był świadkiem rozpoczęcia się wojen husyckich. W 1419 roku tłum husytów pod przywództwem Jana Żeliwskiego żądał od żołnierzy, stacjonujących w ratuszu, by wypuścili jego braci w wierze, których uwięziono w murach tego budynku. Braci wypuścić nie chciano a na dodatek jeden z żołnierzy rzucił kamieniem w tłum husytów. Kamień trafił w monstrancję, którą trzymał Żeliwski. Husyci wtargnęli do budynku i wyrzucili całą załogę ratusza przez okna, która spadając, nadziała się wprost na nadstawione piki husyckie. Była to pierwsza czeska defenestracja.
 

Tańczący Dom
Znany również jako "Ginger i Fred" - postawiony w 1996 r. Budynek awangardy postmodernistycznej według projektu pary architektów: Vlado Milunića i Franka Gehry. Swą nazwę zawdzięcza kształtowi, w którym można dopatrzeć się sylwetki tańczącej pary. Prażanie nazwali ten budynek Fred Aster i jego taneczna partnerka Ginger Rogers Gdy przyjrzymy się bliżej zauważymy smukła talię Ginger, poruszającą się w rytm muzyki oraz drugi dom, mający kapelusz na głowie, który ma przypominać mężczyznę. Pomimo swego niecodziennego wyglądu, budynek jest doskonale wpasowany w otaczającą go XIX-wieczną i secesyjną architekturę i powoli staje się symbolem czeskiej stolicy. Przed postawieniem tego budynku w Pradze Frank Gehry wyraził zainteresowanie stworzeniem nowoczesnego budynku w Warszawie, jednak władze stolicy nie zaakceptowały „udziwnionej” i zbyt śmiałej wizji artystycznej architekta.


 

Źródło:
www.praga.poznaj.info
http// pl.wikipedia.org
K. Adamczak, K. Firlej, W. Krajewski, Czechy. Praktyczny przewodnik, Pascal, Bielsko-Biała 2000.